UFUK ÇİZGİSİ TUĞLADA BAŞLAR


36 Görüntüleme
  Büyükşehir Gazeteciler Cemiyeti Başkan Yardımcısı Yazar Arkadaşım Beyhan Angay Köseoğlu ile değişik bir konu üzerine söyleyişi yaptık..


Şantiyenin tozuna bulanan üç ustaya aynı soru sorulur: "Ne yapıyorsun?"
İlk usta, elindeki malayla harcı düzeltip sıradaki tuğlayı yerine koyarken başını kaldırmadan yanıtlar: "Duvar örüyorum." İkinci usta alnındaki teri siler, cüzdanının ve sofrasının hesabını düşünerek söyler: "Ekmeğimi kazanıyorum." Üçüncü usta ise başını yukarı kaldırır, güneşin vurduğu taşlara ve gökyüzüne doğru bakar: "Mabet inşa ediyorum."
Aynı çatı altında, aynı tozda, aynı ağırlıkta tuğlalarla çalışan üç insan. Ama baktıkları ufuk çizgisi bambaşka.
Bizim gündelik hayatımızda da bu üç ustadan bolca var. Bir işin sadece mekanik adımlarına odaklananlar var; yaptıkları her şeyi bir "görev listesi" maddesi gibi görenler. Bir de işin yalnızca karşılığını, faturasını, maaşını ya da görünür kazancını merkeze alanlar var. İkisi de anlaşılır, ikisi de insanidir. Kimse "ekmeğimi kazanıyorum" diyeni ayıplayamaz; hayatın gerçeği budur, emek kutsaldır. Ama mesele, o tuğlanın nereye konduğunu görebilmekte düğümlenir.
Hayata değer katan insan, yaptığı işin dar çerçevesini aşabilen insandır. Bir öğretmenin derse girerken yalnızca müfredatı bitirmeyi mi yoksa bir çocuğun özgüvenini onarmayı mı merkeze aldığı fark yaratır. Bir hekimin yalnızca reçete yazmasıyla hastanın korkusunu yatıştırması arasında uçurum vardır. Yazılımcının kodu sadece çalışsın diye yazmasıyla bir başkasının saatlerce sürecek yükünü hafifletmesi aynı şey değildir. Hatta bir esnafın kahvesini koyarken gösterdiği özen bile, o günü sıradan bir gün olmaktan çıkarıp bir "mabet" anına dönüştürebilir.
Değer üretmek, çoğu zaman büyük sahneler veya devasa bütçeler istemez. Çoğu zaman niyetin genişliğiyle ve dikkatin derinliğiyle ilgilidir. Duvar ören usta işi bitirir, ekmeğini kazanan usta gününü tamamlar; mabet inşa eden usta ise ardında bir ruh bırakır.
Belki de hepimiz gün içinde kendimize şu basit soruyu sormalıyız: Şu an koyduğum bu tuğla yalnızca bir duvarı mı yükseltiyor, karnımı mı doyuruyor, yoksa bir yerlerde birine nefes, anlam ya da sığınak olacak bir mabede mi dönüşüyor?
Çünkü şehirler tuğlayla değil, o tuğlaya yüklenen anlamla ayakta kalır.

Yazar

Mehmet Uzel

0 Yorum:

Yorum Bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlendi *