ISSIZ ADAMLAR, ISSIZ KADINLAR


20 Görüntüleme

Kalabalıkların içinde yalnızlaşan kalpler üzerine psikolojik bir bakış

 

Toplum sorunlarını yakından takip eden Psikolog Simge Özbek,en büyük sorunun ıssız adamlar ve ıssız kadınlar olduğunu anlattı....

 

 

 

Bazen bir insanın hayatında kimse yoktur; bazen de çevresi insanlarla doluyken kendisini yapayalnız hisseder. Issızlık, yalnızca yanında birinin bulunmaması değildir. Anlaşılmadığını düşünmek, duygularını güvenle paylaşamamak, görülmediğini hissetmek ve yakınlık kurarken bile mesafeyi korumak da insanı içten içe ıssızlaştırabilir.

 

“Issız adam” ya da “ıssız kadın” ifadeleri, çoğu zaman duygusal olarak ulaşılması güç, kendi dünyasına çekilmiş veya ilişkilerinde mesafeli duran kişileri anlatmak için kullanılır. Oysa bu tanımlar, bir insanın bütün hikâyesini açıklamaz. Dışarıdan soğuk, umursamaz ya da bağımsız görünen birinin içinde; hayal kırıklıkları, reddedilme korkusu, güven ihtiyacı veya geçmiş deneyimlerin izleri bulunabilir. Elbette her mesafeli insanın aynı nedenle davrandığını söylemek mümkün değildir.

 

Yakınlık isteyip yakınlıktan kaçınmak

 

İnsan, bağ kurmaya ihtiyaç duyan bir varlıktır. Sevilmek, kabul görmek, anlaşılmak ve bir başkasının yanında kendisi olabilmek ruhsal iyi oluşumuz açısından önem taşır. Ancak yakınlık aynı zamanda incinme ihtimalini de beraberinde getirir. Bazı kişiler bir ilişkiyi çok isterken işler derinleştiğinde geri çekilebilir. Duygularını ifade etmekte zorlanabilir, karşısındakinin beklentilerini tehdit gibi algılayabilir ya da kontrolü kaybetmemek için araya görünmez duvarlar örebilir.

 

Bu davranışları hemen “sevmeyi bilmiyor” ya da “bağlanmaktan korkuyor” diye etiketlemek yerine, kişinin ilişki kurma biçimini ve ihtiyaçlarını anlamaya çalışmak daha sağlıklı bir yaklaşımdır. Çünkü mesafe bazen bilinçli bir tercih, bazen öğrenilmiş bir korunma biçimi, bazen de yalnızca kişinin o dönemdeki yaşam koşullarının sonucudur.

 

Yalnızlık ile yalnız kalmayı seçmek aynı şey değildir

 

Yalnız kalmak, kişinin kendisiyle baş başa kalmayı seçtiği, dinlendiği ve güç topladığı değerli bir alan olabilir. Yalnızlık ise çoğu zaman istenen bağın kurulamamasıyla ortaya çıkan, kişiye eksiklik veya kopukluk hissettiren bir deneyimdir. Bir insan tek başınayken huzurlu olabilir; başka biri ise kalabalık bir sofrada bile kendisini dışarıda hissedebilir. Bu nedenle yalnızlığı yalnızca çevremizde kaç kişinin bulunduğuyla ölçemeyiz.

 

Issızlığın ardındaki ihtiyaç

 

Duygusal olarak geri çekilen kişiye yöneltilebilecek en anlamlı sorulardan biri şudur: “Bu mesafe bana ne sağlıyor ve benden ne götürüyor?” Mesafe kişiyi geçici olarak koruyor olabilir; fakat uzun vadede paylaşımın, güvenin ve karşılıklı desteğin önüne geçiyorsa yeniden değerlendirilmesi gerekebilir. Benzer biçimde, bir ilişki içinde sürekli karşı tarafın değişmesini beklemek yerine kendi sınırlarımızı, beklentilerimizi ve iletişim biçimimizi fark etmek de önemlidir.

 

Sağlıklı ilişkiler, iki kişinin birbirine tamamen karıştığı ilişkiler değildir. Her iki tarafın da kendi alanını koruyabildiği, ihtiyaçlarını açıkça dile getirebildiği, hayır diyebildiği ve anlaşmazlıkları saygıyla konuşabildiği ilişkiler daha güvenli bir zemin oluşturur. Yakınlık, kendinden vazgeçmek değil; kendin olarak kalırken bir başkasına yer açabilmektir.

 

Kendimize ve birbirimize biraz daha anlayış

 

Birini “ıssız” diye tanımlamak kolaydır; onun sessizliğinin ardındaki nedeni merak etmek ise emek ister. Bu merak, her davranışı mazur görmek anlamına gelmez. Kırıcı, tutarsız veya sınır ihlal eden davranışlara karşı kendimizi korumak temel bir ihtiyaçtır. Anlayış göstermekle kendi iyiliğimizi gözetmek birbirinin karşıtı değildir.

 

Eğer yalnızlık uzun süredir devam ediyor, günlük yaşamı ve ilişkileri belirgin biçimde etkiliyor ya da kişi kendisini çaresiz hissediyorsa bir ruh sağlığı uzmanından destek almak yararlı olabilir. Yardım istemek zayıflık değil, kendini anlamaya ve yaşamında yeni yollar açmaya yönelik bir adımdır.

 

Belki de asıl mesele, hayatımızda kaç kişinin olduğu değil; kaçının yanında kendimiz olabildiğimizdir. Issızlık bazen bir odanın sessizliğinde, bazen bitmeyen konuşmaların arasında saklanır. İnsan, anlaşılabildiği ve olduğu hâliyle kabul gördüğü ilişkilerde bu sessizliği paylaşmaya başlayabilir. Çünkü hiçbirimiz her zaman güçlü, her zaman mesafeli ya da her zaman kendi kendimize yetmek zorunda değiliz. Yakınlık kurmak da insan olmanın doğal bir parçasıdır.

 

 

 

 

Yazar

Mehmet Uzel

0 Yorum:

Yorum Bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlendi *