Sabah günün ışığını fark etmek yerine telefonumuza uzanıyoruz. Daha ilk ışıklarla birlikte hayatın ilk karmaşasını avuçlarımızın arasında buluyoruz. Kahvaltı yaparken çayın kokusunu almak yerine, gün içinde yetiştirmemiz gereken işleri zihnimizde sıralıyoruz. Arkadaşımızla kahve içerken kahvenin tadından çok, cevaplamamız gereken mesajları düşünüyoruz. Yağmur yağarken camdan süzülen damlaları izlemek yerine, eve nasıl yetişeceğimizi hesaplıyoruz. Sevdiklerimizle aynı sofraya oturuyoruz fakat aklımız yarınki toplantıda, ödenmesi gereken faturada, yapılacak alışveriş listesinde…Gece başımızı yastığa koyduğumuzda günün yorgunluğundan uzaklaşmak yerine, ertesi günün yükünü çoktan omuzlarımıza almış, yeni planlarla uykuya dalıyoruz. Bedenen burada, zihnen bambaşka yerlerde olan bir insan topluluğuyuz. Geçmişteki pişmanlıklara ya da gelecekteki kaygı ve belirsizliklere takılıp kalmadan dikkatimizi şu ana verebilmek, bunu başarabilmek çoğumuz için oldukça zor hale geliyor. Sürekli senaryolar üreten zihnimizin hikayeleri arasında kayboluyoruz. "Acaba ne olacak?" ya da "Keşke şöyle yapsaydım." düşünceleriyle zihnimiz ya geçmişte ya da geleceğin kaygısında yaşıyor. Hayatımızın büyük bir bölümü, yarına yetişmeye çalışırken bugünü kaçırmakla geçiyor. 
Stoacılar der ki: "Anda olmayı bilmeyen, yaşamayı da bilemez."
İş işten geçmeden her anı farkındalıkla yaşamak gerekiyor. Çünkü içinde bulunduğumuz anın farkına varıp kıymetini bilmezsek sahip olduğumuz her şeyin değerini ancak kaybettiğimizde anlıyoruz. Yakın zaman da bir teyzeyle sohbet ediyordum. Sohbet esnasında bana şöyle demişti: "Kızım, yaşınız genç. Geçmişime dönüp baktığımda hiçbir anın tadını çıkaramadığımı görüyorum. Bizler gibi olmayın. Bir zamanlar aynı masa etrafında dolup taşan evlatlarımın hepsi şimdi ayrı yerlerde. Hatta dönülmeyecek bir yerdeler. Cennete uğurladım onları. O masa bir daha hiç dolup taşamayacak. O günlerin kıymetini yaşarken bilemedim. Üzerimdeki işler, sorumluluklar derken onlarla yeterince ilgilenemedim, sevemedim. Evim hep dolup taşacak zannediyordum." O teyzeden sonra uzun uzun düşündüm. Sürekli başka yerlerde aradığımız mutluluk ve huzur, çoğu zaman içinde bulunduğumuz anlarda saklı. Yaşadığımız hiçbir an sıradan değil. Sadece biz alıştık. Bir gün en çok özleyeceğimiz şeylerin, bugün sıradan gördüklerimiz olacağını bilmiyoruz.
Çağımız hız çağı. Yaşamaya değil, hayatı adeta yetiştirmeye çalışan insanlarız. Dolup taşan kentler, yükselen beton yığınları arasında sıkışıp kalmış hayatlar… Belki de biraz yavaşlamalıyız. Her şeye yetişmeye çalışırken kendimize, sevdiklerimize ve yaşadığımız hayatı farketmeye geç kalıyoruz. Hayat dediğimiz şey, yetişmeye çalıştığımız o büyük işlerin arasında gözden kaçırdığımız küçük anlardan ibaret olabilir mi?